Het perspectief van de chronisch zieke!

Verwondering: hoe is het mogelijk?

thuiszorgk002

Chronisch zieke mensen moeten er bij horen, participeren in de samenleving, zelfredzaam zijn, langer zelfstandig blijven wonen etc, etc. Het nieuws staat er bol van.

Als eerste stap is alle wetgeving op een hoop gegooid en vernieuwd tot 5 nieuwe wetten ( WMO2015, Jeugdwet, zorgverzekeringswet, wet langdurige zorg en de participatiewet). Op zich een goede zaak.
Alles gaat gepaard met forse transitieprocessen en gemeenten hebben de handen vol. Op zich is de gedachte achter de wetgeving nog zo gek niet. Maar de praktijk is veel weerbarstiger dan aangenomen. Naast de organisatorische en structuurveranderingen is het vooral zaak om veel aandacht te besteden aan cultuurveranderingen van alle instanties en belanghebbenden.
Maar door het invoeren van nieuwe systemen te verbinden met forse bezuinigingen is een in wezen goed plan gedoemd om te mislukken.
De overheid heeft zijn begrotingstekorten teruggebracht door deze over de schutting te gooien naar de gemeenten. Zij moeten het nu maar oplossen, met alle gevolgen van dien. En maar jubelen op centraal niveau.
 

Het adagium is nu ‘langer zelfstandig’, ‘meer eigen regie’ en meer zelfredzaamheid. Naast alle veranderingen op gebied van gezondheid en ondersteuning, is er ook meer focus op het aspect wonen met alle fysieke en ruimtelijke randvoorwaarden. Onder het begrip wonen wordt niet alleen de stenen e.d. verstaan maar ook:

  1. Keuzevrijheid: zelf kunnen bepalen waar, hoe en met wie te wonen
  2. Gebruikskwaliteit van de woonruimte: bruikbaar, toegankelijk, bereikbaar, veilig, gezond/comfortabel, duurzaam/aanpasbaar, onderhoudsvriendelijk  en vooral betaalbaar
  3. Belevingskwaliteit: autonomie, privacy, veiligheid, ondersteuning en integratie
M.a.w.: wonen , zorg en voorzieningen, toegankelijkheid en bereikbaarheid en betaalbaar.

hhgesprekIn het langer thuis blijven wonen bestaat een trap van ondersteunings-maatregelen die nodig zijn om dit mogelijk te maken:

  1. mantelzorg en netwerk
  2. Huishoudelijke hulp (vaak een van de basisvoor-waarden en een van de belangrijkste eerste pijlers)
  3. Zorg
  4. Ondersteunende hulpmiddelen (zoals b.v. traplift, tripplestoel, keukengereedschap etc)
  5. Woningaanpassing.
  6. Verhuizing naar passende woning
M.a. w.: wonen , zorg en voorzieningen, toegankelijkheid en bereikbaarheid en betaalbaar.

Huishoudelijk hulp is een van de belangrijkste eerste hulpbronnen die noodzakelijk zijn om dit streven waar te maken, naast juist alle hulp uit de eerste lijn (wijkverpleging, huisarts, fysio etc.).

En wie schetst mijn verbazing dat de bezuinigingen juist hier worden doorgevoerd. Beoogd beleid en bezuinigingen/ uitvoering staan lijnrecht tegenover elkaar. Als logisch denkend mens weet je dan toch dat dit niet werkt.

En dus worden mensen met een handicap of chronische ziekte er de dupe van, met alle leed van dien. Daarnaast zijn mensen met een beperking een soort financiële pakezel waar alle financiële maatregelen tegelijk bij terecht komen, met name de middengroepen die niet worden gecompenseerd of ergens op terug kunnen vallen. Het gevolg: men heeft niet voldoende financiële middelen om ok maar een beetje te participeren. Het gevolg: u raad het al……….!

Inkomensgevolgen en Koopkracht

Een ander punt van zorg is het volgende:

Mensen met een handicap en chronische ziek(t)e(n) worden getroffen door forse inkomensachteruitgang als gevolg van alle maatregelen, die van alle kanten juist bij deze groep terecht komen, alsof het pakezels zijn.

Ik noem er een paar:

  • stoppen WTCG-uitkering: betekent een kostenstijging van 33% op de eigen bijdrage (CAK)
  • stoppen compensatie eigen risico: gemiddeld 300-500 euro/jaar
  • afschaffing dan wel verschraling van afname aftrek bijzondere ziektekosten (belasting) 
  • eigen bijdragen voor hulpmiddelen via verzekering en wmo: bv scootmobiel, huishoudelijke hulp, thuiszorg, orthopedische schoenen, aanpassing woning, hoog-laagbed, etc etc.
  • toename eigen bijdragen medicatie, dan wel niet meer vergoeden ervan
  • verhoging eigen bijdrage zorgverzekering, nu 375,-/jaar; in 2016 385,-/jaar
  • mogelijke afschaffing tegemoetkoming arbeidsongeschiktheid
  • mogelijk niet meer vergoeden van huishoudelijke hulp behalve voor minima; is dramatisch voor mensen met iets hoger inkomen die niet zonder hulp kunnen.
  • etc.

Tot nu toe loopt de inkomensachteruitgang op tussen de 3 en 10%: Het Nibud en IederIn hebben berekend dat het op kan lopen 4000,-/jaar.

Een dan 2016

Gemeentelijke beknibbelingen
Huishoudelijke hulp werd in 2015 al minder vergoed, in 2016 beknibbelen gemeenten verder op huishoudelijke hulp, dagbesteding en begeleiding. (opgelegd door de overheid). Zij brengen bovenop wat landelijk vastgesteld is ook extra kosten in rekening voor algemene voorzieningen die zij via de Wmo leveren. Afhankelijk van de gemeente waar mensen hun begeleiding en ondersteuning aanvragen, kan het verschil oplopen tot 14.9 %: voor een werkende met een beperking net boven het minimum is het koopkrachtverlies 11,1 %; de werkende zonder beperking gaat er 3,8 % op vooruit.

De cijfers op een rij  (Nibud)
Werkenden gaan erop vooruit: 2,6 %
Werkenden met een beperking verliezen tussen: -2,9% en -11,1%

Uitkeringsgerechtigden gaan er iets op vooruit: 0,2 %.
Uitkeringsgerechtigden met een beperking verliezen tussen: -2,3 en -12,5 %.

Ouderen gaan er iets op vooruit: 0,2 %.
Chronisch zieke ouderen verliezen tussen: -3,5 % en -10,8 %.

M.a.w.: de groep chronisch zieken is totaal vergeten en komt in de jubelplaatjes niet voor. Deze groep gaat er nog meer op achteruit. De financiële situatie voor de middeninkomens wordt langzamerhand nijpend. Als ze het al redden is er geen geld e.d. meer om te participeren. Men is alleen nog maar bezig met overleven.

En daar kan je met je verstand van een labbekakkende, uitkeringsgerechtigde, werkschuwe arbeidsongeschikte chronisch zieke (volgens VNO)  toch niet bij!

Dan slaat de verwondering om in verbijstering.
Advertenties